Verkiezingen

9 juni 2010

Verkiezingen

 

Ik heb net gestemd. In het gymlokaal van de school van de zoon van mijn vriend midden in de Jordaan in Amsterdam. Een paar kinderen uit groep 6 keken nieuwsgierig mee. Probeerden mijn naam te ontdekken op het demo stemformulier dat aan de muur geplakt hing. Verleden week heb ik ze in de klas verteld over de verkiezingen, de politieke partijen. Waarom draag je paars, vroeg een van hen me toen ik vanochtend naar binnen liep? En hoe zit het dan met Groen Links?

 

Ik vertelde de meiden achter de tafel dat ik kandidaat stond. Goh, leuk joh, ik stem ook D66, zeiden ze enthousiast. Doe de groetjes aan meneer Pechtold. Hij doet het zo goed. Buiten stonden een paar ouders. Ik twijfel nog, zei een van hen, tussen jou en iemand anders. Maar in ieder geval wordt het paars. Zo gaat het in een Amsterdams stemlokaal. Gemoedelijk, gezellig. Een beetje op z’n Jan Boeren fluitjes.

 

Ik fietste door naar het volgende stemlokaal voor een stadsdeelreferendum over een parkeergarage. De man aan de deur vroeg keurig of wij ons identiteitsbewijs wel bij ons hadden. Jazeker. Achter twee lange tafels 4 mensen. Verder niemand in de mooie grote aula. Ach, wat een gedoe met dat referendum, klaagde een van de mannen achter de tafel. Ik vind het maar niks hoor. Het is de laatste keer dat we het doen. De andere stadsdelen doen het ook niet meer. Die bouwen die garage gewoon.

 

De man aan de deur zag mijn groene- paarse outfit en vroeg of ik soms van D66 was. Hij reageerde enthousiast.  Hij had vanochtend al op D66 gestemd. Hadden we vanavond groot feest? O, in Scheveningen? Toch niet in de open lucht? Hij wenste mij veel success. Die Pechtold, dat was een toffe peer. En dat paars stond hem goed.

 

Ik voel me rustiger dan ik had gedacht. Ik heb gestemd; er komen wat mailtjes en SMS-jes binnen van mensen die op D66 of op mij gestemd hebben. Er is wat gezellig geroezemoes op de twitter, facebook en linked-in. Zal ik nog gaan flyeren? 28% van de mensen heeft nu gestemd. Misschien heeft het nog wel even zin. Ik heb nog een doosje persoonlijke flyers staan.

 

Het is wat onwerkelijk: na weken debatteren met woorvoeders van andere politieke partijen –dat krijg je als je maar 3 zetels in de kamer hebt- is het opens stil. Elke dag vroeg op, voorbereiden, debateren, terug naar de computer, volgende debat, rond 12 uur thuis met een bosje bloemen, flesje wijn of fair trade chocolade. En opeens houdt het op. Er staan geen campagneactiviteten meer in mijn D66-agenda.

 

Ik kijk om me heen: rond mijn bureau is het een bende. Stapels papieren over allerlei onderwerpen staan op de grond, folders, buttons, D66 t-shirts en polo’s, een rondslingerend D66 partijprogramma. Is dit het dan? vraag ik me af. Houdt het hier dan gewoon op? Ik begon er juist zo lekker in te komen; de debatten gingen steeds beter. Ik groeide in mijn rol als aankomend volksvertegenwoordiger.

 

Was het allemaal een droom?

Morgen voor mij als nummer 16 geen fractievergadering.

Geen mailtjes meer van het campagne team.

Maandag weer gewoon aan het werk?