Wie ben ik

Ik word op 6 augustus 1962 in Den Haag geboren uit Friese en Groningse ouders, in een gezin met drie meiden, waarvan ik de oudste ben. Mijn kindertijd breng ik in Den Haag door, afgewisseld met zeilvakanties in Friesland. In 1985 studeer ik af aan de universiteit van Leiden in biochemie en in 1994 rond ik mijn tweede studie af in Nederlands recht met specialisatie internationaal recht.

In 1986 reis ik over land naar Tibet, waar ik als vrijwilligerster Engelse les geef en in 1988 een project voor het Rode Kruis opstart. Deze reis, over land via de Balkan, Turkije, Iran, Pakistan, India, Kashmir en Nepal is voor mij een politieke en culturele eye-opener en inspiratie voor mijn verdere loopbaan. In 1989 spreek ik de Mensenrechten Commissie van de VN toe over de situatie in Tibet en richt in Nederland een organisatie op die zich inzet voor de belangen van het Tibetaanse volk. Tijdens mijn daaropvolgende studie rechten werk ik parttime voor de vluchtelingenorganisatie van de Verenigde Naties (VN) in Geneve. Vanaf 1994 ben ik fulltime werkzaam bij de VN, eerst als juridisch en later als politiek adviseur en onderhandelaar in vredesbesprekingen.

Mijn loopbaan bij de VN begint bij het toen net opgerichte Joegoslavië Tribunaal in Den Haag. In 1996 vertrek ik naar Nepal waar ik me tot 1998 voor UNICEF inzet voor slachtoffers van geweld tegen vrouwen en kinderen en het tegengaan van mensenhandel in Zuid Azië. In 1999 maak ik deel uit van een klein team dat de mensenrechten situatie in Kosovo in kaart brengt, tot we geëvacueerd werden als de NAVO bombardementen beginnen. Na een kort verblijf in Macedonië, waar we elke dag duizenden vluchtelingen opvangen, keer ik als juridisch adviseur terug naar Kosovo als deel van de VN vredesmissie, met het mandaat een interim bestuur in Kosovo op te zetten.

Vanaf 2000 werk ik voor het interim bestuur van de VN op Oost-Timor. Vanaf 2001 voer ik onderhandelingen met Indonesië ter voorbereiding van de onafhankelijkheid van Oost-Timor, onder andere over vermiste archieven, gestolen kunstschatten, afbakening van de grens en justitiele samenwerking. Later leid ik voor de VN onderhandelingen over de terugkeer van uitgeprocedeerde asielzoekers vanuit Europese landen naar Kosovo en grensonderhandelingen tussen Nigeria en Kameroen ter uitvoering van een uitspraak van het Internationaal Gerechtshof in Den Haag.

Eind 2005 besluit ik terug te komen naar Nederland. Na jaren gewerkt te hebben aan goed bestuur en opbouw van een democratische rechtsstaat in andere landen wil ik vanuit Nederland de bruggen naar het buitenland slaan. In 2006 ben ik als plv. coordinator van de Taskforce Sudan van het Ministerie van Buitenlandse Zaken betrokken bij vredesbesprekingen met rebellen in Darfur en initiatieven voor wederopbouw. Van 2007-2011 werk ik als plaatsvervangend directeur van het Den Haag Centrum voor Strategische Studies (HCSS), een innovatieve denktank op vraagstukken van vrede en veiligheid. Mijn passie voor vrede en recht en mijn betrokkenheid bij buitenlandse zaken krijgt zo in Nederland een nieuwe invulling.

In 2010 stel ik mij kandidaat voor D66 voor de Tweede Kamer. Ik sta op plek 16 van de lijst; toen een verkiesbare plaats. Ik neem een maand onbetaald verlof van mijn werk en voer actief campagne overal in het land. Elke avond debatteer ik met woordvoerders van politieke partijen over allerlei onderwerpen: ontwikkelingssamenwerking, mensenrechten, Afghanistan, Darfur, Tibet, justitie en binnenlandse zaken, veiligheid versus privacy, arbeidsparticipatie, integratie en emancipatie, huiselijk geweld. D66 behaalt 10 zetels.

Sinds 14 februari 2011 ben ik directeur van het Prins Claus Fonds voor cultuur en ontwikkeling. Een bijzonder fonds dat moedige mensen die zich cultureel en intellectueel uiten in situaties waar dat moeilijk of soms zelfs gevaarlijk is, concreet ondersteunt en eerste hulp aan cultureel erfgoed verleent.

Ik ben lid van het VPRO Buitenlandpanel dat iedere woensdag ontwikkelingen in de wereld  analyseert. Ik ben lid van de Commissie Vrede Veiligheid van de Adviesraad Internationale Vraagstukken (AIV), bestuurslid van het Prins Caus Conservatoire en voormalig bestuurslid van het Kilimanjaro Film Institute.

Ik woon in Amsterdam met mijn partner en zijn zoon van 12. Zaterdagochtend sta ik met veel enthousiasme op het voetbalveld. Ik ben een buitenmens en wandel graag in het bos en de bergen. Ik mediteer, doe yoga en fitness, hou van klassieke muziek, moderne dans en speel piano. Sinds 1995 sponsor ik een meisje in India. Inmiddels studeert zij aan de universiteit van Bangalore.